Όσο κι αν ξυπνάμε το πρωί και λέμε δε μπορεί, κι όμως μπορεί. Επειδή όλα είναι πιθανά σε αυτή τη ζωή. Μπορεί να υπάρξει μια πανδημία, να γίνει πόλεμος, να πέσει κομήτης. Το συνειδητοποιούμε κάθε μέρα. Αρχίσαμε να λέμε περισσότερα “θα δούμε ως τότε” κατανοώντας πως το αύριο είναι αβέβαιο, πάντοτε ήταν. Δεν λέω πως πρέπει να ζούμε μονίμως με το φόβο του τι μας ξημερώνει. Όμως όπως και να το κάνουμε ζεις αλλιώς την κάθε στιγμή όταν έχεις επίγνωση της μη βεβαιότητας.
Λέμε τώρα με κάτι αγαπημένους μου “Ρε σεις, ευτυχώς προλάβαμε και ήπιαμε ένα τσίπουρο πριν το 2ο lockdown”. Το κάθε τσίπουρο λοιπόν, ή καφές ή ότι θέλετε βάλτε στη θέση αυτών, έχω την εντύπωση πως θα το απολαμβάνουμε περισσότερο όταν ελευθερωθούμε. Όποιος έχει στερηθεί τα βασικά για τον Χ- Ψ λόγο το γνωρίζει καλά. Κι εγώ τελευταία αισθάνομαι όπως κάποτε που βρέθηκα για μερικές μέρες στο θάλαμο ενός νοσοκομείου κι όταν συνήλθα έλεγα: όταν βγω από εδώ θα κάνω αυτό, κι εκείνο και το άλλο. Δεν τα έκανα όλα, όμως έκτοτε η ζωή μου άλλαξε και πάρθηκαν αποφάσεις που ίσως να μην είχαν παρθεί αν δεν περνούσα εκείνο το σοκ. Αν δεν καταλάβαινα πως η ζωή κάποτε σταματάει.
Τώρα που αυτό, το καταλάβαμε συλλογικά ίσως θα ήταν καλό, όσο καιρό βρισκόμαστε σε τούτη τη δυσβάσταχτη αναμονή και το πάγωμα των ζωών μας, να φέρουμε στο μυαλό μας όλα όσα πάντοτε θέλαμε να κάνουμε και αναβάλλαμε. Να θέσουμε στόχους με όλη τη σοφία που τώρα πια αποκτήσαμε. Οι στόχοι αυτή τη φορά θα είναι αλλιώτικοι γιατί θα ξέρουμε πως δεν χρειάζεται να τους αναβάλλουμε, δεν μας παίρνει να αναβάλλουμε κι είναι καιρός να σκεφτούμε λιγάκι τον εαυτό μας. Εκείνο το ταξίδι που του τάξαμε και ποτέ δεν κάναμε, εκείνο το γεύμα στο αγαπημένο μας εστιατόριο, ένας άνθρωπος που θέλουμε να διώξουμε από κοντά μας επειδή μας κάνει κακό, η ψυχοθεραπεία που φοβόμαστε να ξεκινήσουμε, η γλώσσα που θέλουμε να μάθουμε.
Εσύ τι θα κάνεις όταν τελειώσουν όλ’ αυτά; Θ’ αδράξεις την ευκαιρία της ελευθερίας σου;
Γράφει η Φρόσω Αποστόλου
