Η Φαμπίμπι, η Καρό και η Αντά είναι τρεις φίλες που ζουν κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες. Αλκοολικοί γονείς, κακοποιητικοί σύντροφοι, φτώχια. Η σειρά μας δείχνει ζωές όπως πραγματικά είναι, χωρίς περιτυλίγματα, χωρίς τα όμορφα ψεματάκια των σειρών που βλέπεις όταν θέλεις να ξεφύγεις από την πραγματικότητα. Τρεις γυναίκες που μάχονται καθημερινά με τους εσωτερικούς του Δαίμονες και την σκληρή ζωή τους. Φροντίζουν συγγενείς, σηκώνουν βάρη που δεν είναι δικά τους, πέφτουν και ξανασηκώνονται.
Οι χαρακτήρες είναι τόσο καλά δομημένοι που νομίζω πως πρώτη φορά παρακολουθώ μια τόσο καλή αποτύπωση για ένα άτομο που αδυνατεί να διαχειριστεί το θυμό του. Επίσης δεν ξέρω αν έχει αποτυπωθεί ξανά τόσο σωστά και ολοκληρωμένα μια κακοποιητική σχέση με έμφαση στην ψυχολογία του θύματος. Βλέποντάς το κατανοείς γιατί τα θύματα δεν φεύγουν, γιατί “ανέχονται”, μπαίνεις για λίγο στην ψυχοσύνθεση τους.
Το σπουδαίο με αυτή τη σειρά είναι πως έπιασα τον εαυτό μου να γελά δυνατά (στ’ αλήθεια είχα καιρό να γελάσω έτσι) σε σκηνές που είναι τραγικές. Οι δημιουργοί της σειράς προσφέρουν άφθονο γέλιο εκεί που δεν το περιμένεις. Η σειρά αποτελείται από 2 κύκλους και τα επεισόδια είναι του εικοσάλεπτου.
